Najpopularniejsze fonty wykorzystywanie w designie i DTP

Dobór fontów — szczególnie kiedy projektujemy coś, co zawiera dużo tekstu — jest jednym z kluczowych zadań dla designera, szczególnie początkującego — który zalewany jest setkami fikuśnych, darmowych fontów z internetu. Jednakże świat designu od dziesięcioleci korzysta z kilku — kilkunastu klasycznych fontów, które udowodniły że elegancja i minimalizm są długowieczne, bardziej niż współczesne „modne“ fonty. Poniżej prezentujemy najpopularniejsze klasyki, wraz z krótką historią oraz gdzie są najczęściej wykorzystywane. Niektóre z nich wykorzystujemy w naszym kursie InDesigna CS4, a teraz także kursie InDesigna CS5/5.5.

Helvetica / Arial

Helvetica jest niekwestionowanym liderem, jeśli chodzi o klasyczny font bezszeryfowy. Helvetica jest wszechobecna, stosuje się ją wszędzie i w każdym celu. W składzie raczej do krótszych tekstów, nagłówków, trochę rzadziej do głównego, długiego tekstu. Helvetica powstała w Szwajcarii (stąd nazwa Helwetii, rzymskiego określenia Szwajcarii), zaprojektowana przez Maxa Meidingera i Eduarda Hoffmanna w 1957 roku pod nazwą Neue Haask Grotesk. Od tego czasu doczekała się wielu stylizacji, przeróbek i podróbek. Najbardziej znaną podróbką Helvetiki jest Arial — font znany z Windowsa i przez niego rozpowszechniony na komputerach. Różnice między Helveticą a Arialem są niewielkie i dla przeciętnego użytkownika niezauważalne.

Garamond

Garamond jest bardzo starym krojem — pochodzi z XVI wieku — mówi się że został stworzony specjalnie dla francuskiego króla Franciszka I. Nazwa pochodzi od zecera Claude’a Garamonda. Czcionka została potem dopracowana przez innego zecera, Jeana Jannona. Obecnie Garamond jest najczęściej rozpowszechniany poprzez firmę Adobe pod nazwą Adobe Garamond Pro. Font wykorzystywany jest najczęściej jako główny tekst w magazynach, gazetach i książkach. Uważany jest za najbardziej czytelny font szeryfowy w tradycyjnej (drukowanej) typografii, podobno także jest bardzo oszczędny jeśli chodzi o zużycie tuszu.

Futura

Futura. Ilustracja z Identifont.com

Futura. Ilustracja z Identifont​.com

Futura pojawiła się w 1927 roku, stworzona w firmie Bauer przez Paula Rennera. Przy projektowaniu Futury opierał się on na stylu Bauhausu i prostych kształtach geometrycznych. Futura wykorzystywana jest w nagłówkach, logotypach i dużych napisach, a także w małych tekstach typu przypisy, podpisy pod ilustracjami. Font był używany w reklamach m.in. Ikei, Shella i HP.

Bodoni

Bodoni. Ilustracja z Identifont.com

Bodoni. Ilustracja z Identifont​.com

Bodoni jest dekoracyjnym, szeryfowym fontem stworzonym ponad 300 lat temu przez Giambattistę Bodoniego. Używany jest w nagłówkach i logotypach, oraz wszędzie tam gdzie potrzebny jest elegancki, klasyczny styl. Dawniej wykorzystywano go do głównego tekstu książek. Font ten wykorzystuje m.in. sieć hoteli Hilton, a logotypy Nirvany i Lady Gagi wykonane są w tymże kroju.

Minion

Minion został stworzony w 1990 roku na zlecenie Adobe przez Roberta Slimbacha. To standardowy krój szeryfowy dla oprogramowania Adobe. Jest wykorzystywany do głównych tekstów książek i magazynów, wiele uniwersytetów i innych uczelni upodobało sobie ten krój. Tekst trylogii „Millenium“ Stiega Larssona był złożony w Minionie. Obecnie najpopularniejszą wersją jest Adobe Minion Pro.

Myriad

Myriad został stworzony przez Roberta Slimbacha i Carola Twombly’ego dla Adobe. Jest podstawowym krojem bezszeryfowym w oprogramowaniu Adobe. Wykorzystywany jest praktycznie wszędzie, ale najczęściej w nagłówkach i małych blokach tekstu. Od 2002 roku firma Apple używa Myriada w swoich materiałach promocyjnych i urządzeniach przez siebie produkowanych. Obecnie najpopularniejsza jest wersja Adobe Myriad Pro.

Times New Roman

Chyba najbardziej rozpowszechniony krój tekstu na świecie, używa się go w głównych tekstach gazet, czasopism i książek. Został stworzony w roku 1932 przez Stanley’a Morisona i Victora Lardenta dla brytyjskiego magazynu The Time. Jako baza posłużył im starszy krój o nazwie Plantin. W dobie komputerów Times New Roman został rozpowszechniony przez system Windows i pakiet biurowy Office.

Caslon

Caslon jest bardzo eleganckim, starym krojem szeryfowym. Pierwsza wersja powstała w roku 1722 za sprawą Williama Caslona I i jest uważana za pierwszą brytyjską czcionkę, choć nosi ona ślady inspiracji krojami niderlandzkimi. Font wykorzystywany jest do długich tekstów w magazynach i książkach, oraz do ozdobnych, dużych nagłówków i tytułów. Obecnie najpopularniejszą wersją jest Adobe Caslon Pro.

Trajan

Choć font Trajan został stworzony dla Adobe w 1989 roku przez Carola Twombly’ego, jest dosłownie wzorowany na antycznym rzymskim kroju zwanym capitalis monumentalis. Krój wykorzystywany prawie wyłącznie do nagłówków i tytułów, tekstów religijnych, afiszy, wiele plakatów filmowych wykorzystywało ten font, np Titanic. Najnowsza wersja kroju — Trajan Pro, posiada małe litery w formie small caps’ów.

Rockwell

Rockwell. Ilustracja z Identifont.com

Rockwell. Ilustracja z Identifont​.com

Rockwell jest szeryfowym krojem wzorowanym na dziewiętnastowiecznych krojach z Egiptu. Oficjalnie został „stworzony“ w firmie Monotype w 1934 roku. Wykorzystywany w nagłówkach, tytułach, plakatach i afiszach, oraz w małych, krótkich tekstach. Rockwell jest wykorzystywany m.in. przez magazyn Time i firmę Apple.

FF DIN

FF DIN. Ilustracja z Identifont.com

FF DIN. Ilustracja z Identifont​.com

FF DIN to odnowiona wersja starszego kroju DIN (skrót ten oznacza Niemiecki Instytut Standaryzacji), stworzona w 1995 roku przez holenderskiego projektanta Alberta-Jan Pool’a. Wykorzystywany jest w nagłówkach, znakach drogowych i plakatach. Korzysta z niego np. firma Adidas.

Franklin Gothic

Franklin Gothic jest bezszeryfowym krojem zaprojektowanym w 1903 roku przez Morrisa Fullera Bentona. Jest używany właściwie wszędzie, ale głównie do nagłówków, plakatów i na billboardach. Font ten jest rozprowadzany z Windowsami od wersji 95.

Jedna myśl nt. „Najpopularniejsze fonty wykorzystywanie w designie i DTP

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>