Photoshop w godzinę cz.3 — survival kit obróbki grafiki

Ogromny kawał czasu spędzany w Photoshopie to obróbka i korekcja tonalno-barwna obrazów cyfrowych. Rozjaśnianie, przyciemnianie, zwiększanie kontrastu, zmiana kolorów — tego typu sprawy. Istnieje dwanaście narzędzi (zwane korekcjami lub dopasowaniami — adjustments) w Photoshopie, które odpowiadają za korekcję tonalną (działają na jasnościach, ciemnościach i kontraście grafiki lub fotografii). Istnieje też 12 narzędzi do korekcji barwnej (odcień i kontrast). My nauczymy się tylko dwóch: jednego dla tonacji, drugiego dla kolorów. Dlaczego? Ponieważ te dwa narzędzia posiadają możliwości i funkcjonalność pozostałych dwudziestu dwóch. Siła prostoty :)

Nasz „the one“ dla korekcji tonalnej to krzywe (Curves). Krzywe nie są miłością od pierwszego wejrzenia. Narzędzie wygląda na skomplikowane i jest bardzo często źle rozumiane na początku pracy, przez co wiele początkujących osób je pomija. Tymczasem jest to jedno z najpotężniejszych narzędzi w Photoshopie, choć nie będę owijał w bawełnę — krzywe to narzędzie zaawansowane, którego zwykle nie uczy się na początku przygody z Photoshopem. Ale co tam, pójdziemy pod prąd :)

Kluczem tutaj jest zrozumienie jak działa krzywa i jak jej krzywizna wpływa na tonalność naszych zdjęć. Otwórz clouds_cropped.jpg z plików ćwiczeniowych. Przejdź do panelu Dopasowania (Adjustments), a następnie kliknij na ikonę krzywej. Możesz także szybko uruchomić narzędzie przez wciśnięcie kombinacji Ctrl-M (Cmd-M na maku — tak przy okazji, powołaliśmy do życia nową markę z naklejkami klawiaturowymi ze skrótami klawiszowymi do programów, fajna rzecz i jedyna tego typu w Polsce). Na początku masz tylko prostą, ukośną linię z dwoma małymi kwadracikami na końcach. Są to uchwyty z punktem bieli (prawy górny róg) i czerni (na dole po lewej). Mamy też dwie osie: pozioma pokazuje wszystkie wartości tonalne na obrazie, od czerni po lewej stronie do bieli po prawej. Są to wartości wejściowe — te, które istnieją na zdjęciu w tej chwili. Oś pionowa jest podobna, ale reprezentuje wartości wyjściowe, a więc wartości tonalne powstałe po modyfikacji krzywej. Poprzez punkty kontrolne (bieli i czerni, oraz te które utworzymy) zmieniamy zależność między tonacją wejściową a wyjściową. Jeśli klikniesz na punkt czerni i przesuniesz go w prawo, mówisz Photoshopowi, aby wszystkie piksele o wartości tonalnej na lewo od tego punktu traktować jako czerń, a pozostałe odpowiednio dostosować proporcjonalnie. Podczas przenoszenia punktu bieli w lewo, mówisz aby wszystkie wartości tonalne pikseli z prawej strony od punktu traktować jako biel, a resztę dostosować proporcjonalnie.

Krzywe ze zwężoną linią - przykład działania narzędzia Poziomy

Krzywe ze zwężoną linią — przykład działania narzędzia Poziomy

Jeśli zwęzimy w ten sposób naszą linię ukośną, zwiększamy kontrast na obrazie (tak przy okazji, dokładnie w ten sposób działa narzędzie poziomy — levels). Możesz także kliknąć na krzywej w dowolnym miejscu, aby utworzyć kolejny punkt. Kiedy poruszamy taki punkt, tworzymy łuk (lub właśnie — krzywą). Teraz załóżmy, że mamy punkt na krzywej, który na osi wejściowej (input) ma wartość 128 (jest to tzw. idealna szarość, punkt środkowy pomiędzy czernią a bielą).

Zasada działania krzywej tonalnej

Zasada działania krzywej tonalnej

Jeśli stworzymy krzywą, czyli przesuniemy ten punkt od linii pierwotnej krzywej, zmieni się nam jego wartość wyjściowa (output). Jeśli jest wyższa od 128, obraz będzie w tych pikselach jaśniejszy, jeśli niższy — ciemniejszy (ponieważ w Photoshopie liczba 0 to czerń, a 255 to biel) . W ten sposób można stworzyć podstawową krzywą S, z rozjaśnieniem jasnych partii obrazu i przyciemnieniem ciemnych fragmentów, co daje piękne zwiększenie kontrastu i nasycenia kolorów.

Powyżej samej krzywej masz rozwijane menu z napisem RGB. Oznacza to, że pracujemy na kompozycie. Zaraz to wyjaśnię. 95% zdjęć z jakimi będziesz pracować w Photoshopie będzie miało przestrzeń kolorów RGB (możesz poczytać o przestrzeniach kolorów w Photoshopie w tym artykule). Przestrzeń kolorów opisuje Photoshopowi jak kolory są „wytwarzane“.

Kompozyt i kanały składowe RGB

Kompozyt i kanały składowe RGB

W RGB mamy trzy kanały (pod-obrazy): R (czerwony — red), G (zielony — green), B (niebieski — blue) . Łącząc je otrzymujemy pełno-kolorowy obraz (kompozyt — composite) . Tak więc wracając do tematu — w tym rozwijanym menu możesz wybrać indywidualny kanał do jego obróbki. Tym razem nie będziemy modyfikować tonalności obrazu, ale jego barwy: czerwoną, zieloną lub niebieską. To jest dobry sposób na usuwanie zabarwień i ustawiania właściwego balansu bieli (koloru światła na zdjęciu). Na kanale czerwonym jeśli przesuniesz krzywą w górę, dodajesz do obrazu czerwieni, jeśli w dół — błękitu (tzw. cyan — błękitny z nutką zieleni) . Na zielonym kanale krzywa pod górę oznacza dodanie zieleni, jeśli krzywa idzie w dół — purpury (fioletu). Na kanale niebieskim, jeśli krzywa idzie w górę, dodajemy niebieski , jeśli w dół — żółty. Jeśli natomiast chcemy więcej kontroli nad kolorami, musimy przejść do naszego drugiego narzędzia.

Naszym wybrankiem dla obróbki barwnej jest — niesamowicie pomysłowa nazwa — Barwa/Nasycenie (Hue/Saturation). Przejdź do panelu Dopasowania (Adjustments) i kliknij w ikonę tego narzędzia. Możesz też szybko je uruchomić wciskając Ctrl-U (Cmd-U na maku). Narzędzie to składa się z trzech suwaków (no dobrze, będziesz tak naprawdę używać tylko dwóch — trzeciego bardzo rzadko). Hue odpowiada rzeczywistej barwie, odcieniowi koloru (czerwony, żółty, itd.) . Saturation odpowiada za jaskrawość i żywość kolorów. Jeśli kolory są blade i mało kontrastowe, po prostu przesuń suwak Nasycenie w prawo, aż uzyskasz pożądany efekt.

Sprawa z Hue jest bardziej skomplikowana. Widzisz, że suwak jest pełen kolorów. Tak właściwie jest to reprezentacja spektrum światła które jest widziane przez ludzi — od czerwieni do fioletu (dlatego mamy podczerwień i nadfiolet — kolory które znajdują się poza widzialnym spektrum). Więc kiedy przesuniesz suwak Hue, tak naprawdę obracasz kołem barw (dlatego wartość tego suwaka mierzona jest w stopniach). Stąd możesz sprawić, że to co było żółte, teraz jest zielone lub niebieskie, a inne kolory są odpowiednio przesunięte. Jest to przydatne, gdy chcesz osiągnąć jakiś efekt kolorystyczny, ale prawdziwa zabawa zaczyna się, gdy użyjesz rozwijanego menu Master. Z tej rozwijalnej listy możesz wybrać zakres barwy na którym chcesz pracować — inaczej mówiąc, możesz wyizolować pewne barwy do obróbki. Na przykład możesz wybrać Reds (czerwienie), a następnie zmienić kolor tych pikseli, które pierwotnie były czerwone. Możesz też oczywiście zmienić ich nasycenie i wartość tonalną , bez zmiany innych zakresów barwnych. Jest to bardzo przydatne, jeśli potrzebujesz w pełni kontrolować wygląd poszczególnych kolorów w obrazie. I jeszcze jeden trik — jeśli chcesz utworzyć obraz jednokolorowy (np. sepia lub cyjanotypia), kliknij na opcję Colorize, ustaw nasycenie gdzieś na środku suwaka i zmieniaj kolor zafarbu suwakiem Hue. Można również tworzyć czarno-białe wersje obrazu, przesuwając maksymalnie suwak nasycenia w lewo.

I tu drobna dygresja, która jednak będzie dla ciebie bardzo przydatna. Jest lepszy sposób tworzenia obrazów czarno-białych. Użyjemy narzędzia o nazwie — znów niesamowicie chwytliwa nazwa — Czarny i Biały (Black & White). W panelu Adjustments kliknij czarno-białą ikonę. Narzędzie to składa się z sześciu suwaków, z których każdy odpowiada określonemu zakresowi barw (tych samych, które mieliśmy w menu Master w narzędziu Hue/Saturation). Przesuwając każdy z tych suwaków, modyfikujesz tonację (jasność) pikseli, które przed zastosowaniem narzędzia miały kolor suwak. Z Black & White masz więc ogromną kontrolę nad wyglądem obrazu w skali szarości — można na przykład łatwo przyciemnić niebo, rozjaśnić skórę na portrecie, czy zwiększyć kontrast roślin.

Kiedy popracujesz jakiś czas w powyższych narzędziach, dojdziesz do słusznego wniosku, że mają one swoje ograniczenia. Na przykład, nie można nimi dokonać obróbki tylko niektórych partii zdjęcia (oczywiście da się to zrobić tymi narzędziami, ale nie doszliśmy jeszcze do maskowania). Do miejscowej obróbki tonalnej mamy narzędzia Dodge i Burn. Dodge jest swego rodzaju pędzlem, który rozjaśnia obraz, natomiast Burn go przyciemnia. Wciśnij klawisz O, aby wybrać Dodge, lub przejdź do przybornika i znajdź ikonę Dodge (przypomina lizaka). Przed rozpoczęciem malowania, przejdź do paska opcji narzędzi i ustaw ekspozycję na nie więcej niż 20%. Lepsze małe, stopniowe zmiany, niż za dużo zmiany na raz. Można również zmienić twardość pędzla do 0%, to stworzy miękkie krawędzie końcówki pędzla, przez co zmiany będą delikatne i naturalne. Można również kontrolować to, co mieści się w zakresie działania narzędzia — można to zrobić w menu rozwijanym Zasięg (Range). Aby przyciemnić obraz, kliknij i przytrzymaj lewy klawisz myszy na Dodge i wybierz Burn z podmenu. Tutaj ustaw ekspozycję na wartość nie większą niż 10%. Dodge i Burn są szczególnie przydatne do wykańczania czarno-białych zdjęć, gdzie można rozjaśnić pewne części, które zasługują na większą uwagę widza, oraz przyciemnić te obszary, które są nieistotne lub zaburzają kompozycję i wprowadzają bałagan.

Jeśli chcesz się dowiedzieć więcej i nauczyć się Photoshopa w sposób kompleksowy, sprawdź nasz kurs Photoshopa :)

Praca dla Ciebie:

- Pobierz pliki ćwiczeniowe stąd;
– Dokonaj obróbki pliku clouds_cropped.jpg tak, by chmury były kontrastowe i wyraźne;
– Zapisz to jako clouds_ready.jpg.

Podsumowanie skrótów klawiszowych:

  • CTRL+M - krzywe
  • CTRL+U - barwa/nasycenie
  • O - Dodge/Burn
  • CTRL+SHIFT+ALT+B - Black & White

Przejdź do kolejnej lekcji

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>